मुख्य सामग्रीवर वगळा

अश्रू

     असं म्हणतात 'अश्रू ' हे दुबळ्या मनाचे प्रतीक असते. असेलही कदाचित. पण....

मानवाच्या भाव - भावनांचा विचार करता 'अश्रू ' या शब्दाला व त्यामागील भावनेला फार महत्त्व आहे. प्रत्येक माणसाचं मन सारखं नसतं. कठोर, मृदू, दयाळू, तटस्थ, खंबीर, हळवं... असे अनेक प्रकार.

      परमेश्वरानं माणसाच्या झोळीत सुखा बरोबर दुःखाचेही दान टाकले. अन ते दुःख व्यक्त करण्यासाठी अश्रुंची निर्मिती केली असावी. पण त्यातही स्री पुरुष भेदाभेद आढळतो. स्री अश्रुंना पटकन वाट मोकळी करुन देते. जसे आकाशातील काळ्याकुट्ट ढगांना गार हवेचा स्पर्श झाला की पावसाची जशी बरसात होते, अगदी तसे..... पुरुष मात्र पांढऱ्या ढगांसारखे असतात.....

 सुख जेव्हा आनंदाच्या अत्युच्य सीमा गाठते. तेव्हाही अश्रुंना आवर घालता येत नाही. आणि अति संवेदनशील प्रसंगी, वाईट घटनांच्या प्रसंगीही आवर घालणे अवघडच....

निसर्गातील मनमोहक दृश्यांनीही आनंदाश्रू तरळतात. उंचावरुन पडणारा नयनरम्य धबधबा, रानफुलांवर बागडणारी ती नाजूकशी रंगबेरंगी फुलपाखरे, वाऱ्याची नाजूकशी झुळूक, पक्ष्यांचा तो किलबिलाट, आकाशातील विविध छटा आणि बरंच काही...पाहिलं, मनापासून अनुभवलं की मनाच्या कोपऱ्यात आनंदाश्रू पाझरु लागतात.....

तसचं दुःखाचही आहे. घरातील इतर मंडळींनी दिलेलं दुःख, अपमान, कमी लेखनं, स्वार्थीपणा.. या अनुभवांवेळी दुःखाश्रू ओसंडून वाहतात. पण त्यांना लपवत ठेवावं लागतं... आजूबाजूच्या वाईट.. दुःखद घटनांना पाहून, अनुभवूनही दुःखाश्रुंची निर्मिती होते.

       अश्रुंची किंमत नव्हे तर मूल्य समजण्यासाठी समोरची व्यक्ती तेवढी संवेदनशील असावी लागते. भावनांचा आदर करणारी असावी लागते. डोळ्यातील अश्रू प्रेमाच्या स्पर्शाने पुसून आधार देणारे हात असावेत... मग कोणत्याही संकटांना, प्रसंगांना धैर्याने लढा देण्याची ताकद त्याच अश्रुंमध्ये परावर्तीत होते.

सध्याच्या युगात खोट्या अश्रुंचीही लाट आहे. त्यामुळे समोरच्याच्या भावना ह्या खऱ्या की खोट्या हेही कळत नाही. सर्व जगचं ढोंगी बनत चाललंय की काय? अशी शंका निर्माण होत आहे.. असो...

पण जगात अशीही काही लोक नक्कीच आहेत की,जे तुमच्या अश्रुंमागील भावना समजावून घेतील अन तुमच्या अश्रुंचेही मूल्य त्यांनी जाणलेलं असेल...

आणि या जगात.... आजूबाजूला असेही आपलेच म्हणवणारे महाभाग असतात की तुम्ही कितीही अश्रू ढाळा... त्यांना पाझर फुटत नाही.. मग भावना समजून घेणं अन अश्रुंचं मूल्य तर दूर..दूरचं....

सध्याच्या या कलियुगात तरी आपल्या अश्रुंचं मूल्य आपणचं जाणणं आणि मानसिक दृष्ट्या सक्षम होऊन आपल्या भावनांची कदर करणं.. एवढचं आपल्या हाती आहे.


सौ. पद्मावती सुरेश सातपुते

शिरुर, पुणे

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

सुखाची गुरुकिल्ली

  श्री. कांबळे एस. जी. पाटोदेकर जगी सर्व सुखी असा कोण आहे ,                                    विचारी मना तूची शोधूनी पाहे. या संत रामदास महाराजांच्या वचना प्रमाणे या जगात कोण सुखी आहे हे प्रत्येकाने आपापल्या मनाला प्रश्न विचारला पाहिजे. याचाच अर्थ या जगात कोणीही सुखी नाही. सुखाचे मूळ हे प्रत्येकाच्या फक्त धनात नसून ते मनात आहे.फक्त आचारात नसून ते विचारात आहे.        ज्यांच्याकडे सुखाची गुरुकिल्ली आहे असा कोण आहे ? सुख म्हणजे नेमकं काय असतं ? सुख हे कोठे , केव्हा आणि कसे मिळते ? सुख मिळवण्यासाठी नेमकं काय करावे ? असे एक ना अनेक प्रश्न सर्वानाच पडले असतील , पडत असतील किंवा भविष्यात पडतील यात शंका नाही.  आज जर खऱ्या अर्थाने विचार केला तर आपल्या असे लक्षात येईल की , प्रत्येक माणूस हा दुःखी असो व नसो पण तो मात्र सुखाच्या शोधात नक्की भटकतो आहे. सुखासाठी वाटेल ते करण्याची त्याची ही धडपड अहोरात्र चालू आहे. सुखासाठी काय केले पाहिजे. काय केले म्हणजे ...
Read more »

व्यवसाय मार्गदर्शन: फोटोग्राफी

       आजच्या काळात फोटोग्राफी हा प्रत्येकाचा आवडीचा विषय बनलेला आहे . प्रकाश - संवेदी   वस्तुंद्वारे   प्रकाश   किंवा   विद्युतचुंबकीय   उत्सारणाची नोंद करुन टिकाऊ   प्रतिमा   निर्माण करण्याच्या पद्धतीला फोटोग्राफी म्हणजेच छायाचित्रण असे म्हणतात . खरे तर छायाचित्रण ही एक इतिहास जपून ठेवणारी एक अजरामर   कला   आणि   शास्त्र   आहे , ती छायाचित्रकार , त्यासाठी वापरलेला कॅमेरा , छायाचित्रकाराचा दृष्टीकोन आणि वेळ आदी गोष्टींवर अवलंबून असते . छायाचित्रकाराला या क्षेत्रातील तांत्रिक ज्ञानही अवगत करणे आवश्यक आहे . फोटोग्राफी ही अशी कला आहे जी आपल्या डोळ्यांना प्रत्येक गोष्टीकडे पाहण्याची एक वेगळी दृष्टी देते . आपण फोटो काढत असताना त्या गोष्टीशी एक भावनिक बंध निर्माण करत असतो . फोटो हे नेहमी बोलके असावेत त्यांच्याशी आपला संवाद व्हायला हवा . एक योग्य आणि सुंदर छायाचित्र संपूर्ण घडलेला प्रसंग डोळ्यासमोर उभा करतो . छायाचित्रण करत असताना त्यातून आपल्याला...
Read more »

आई कुठे काय करते?

  प्रशांत रामभाऊ सुसर,  बुलडाणा ' दिनूचे बिल ' नावाचा एक पाठ शाळेत असताना आम्हाला अभ्यासाला होता. दिनूला त्याची आई घरातील छोटीमोठी कामे सांगते. ती कामे तो करतो. मात्र एक दिवस त्या सर्व कामांचे एक बिल तयार करून आईला देतो. आई ते बिल पाहते. तिला वाईट वाटते मात्र ती दिनूला काहीच न बोलता एक बिल तयार करून झोपलेल्या दिनाच्या उशाशी ठेवते. त्यात दिनूच्या आंघोळी पासून तर आजारपणापर्यंत प्रत्येक कामाची यादी असते. मात्र बिल म्हणून शून्य रुपये दिलेले असतात.ते बिल पाहून दिनूला आपली चूक कळते व तो आईला जाऊन बिलगतो.        आपण आईप्रती कृतज्ञता व्यक्त करतो. तिचे आभार मानतो. तिच्याविषयी प्रेम व्यक्त करतो. परंतु आजही समाजात अनेक लाडावलेल्या  बबड्यांना ' आई कुठे काय करते ' असेच वाटत असते. ' मदर्स डे ' च्या निमित्ताने आपण सोशल मीडियावर ढीगभर शुभेच्छा देणार. मात्र आपल्या कपड्यांचा ढीग मात्र आईलाच धुवावा लागणार. जी नऊ महिने आपल्याला पोटात वागवते तिची महती सांगावी तरी किती... ? सुमित्रानंदन पंत म्हणतात ' जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी ' अर्थात माता आणि जन्मभूमी...
Read more »